Op 18 april j.l. ging Jan Vervoort, de Algemeen Directeur van de gemeente Baarle Hertog, na 38 jaar met pensioen. Bij de drukbezochte afscheidreceptie gaf de bekende Belgische triatleet Marc Herremans een inspirerende lezing. Marc, die grotendeels verlamd is, zet zich onder andere in als motivational speaker en organisator van charity events. Na zijn lezing kreeg de aanwezige correspondent de gelegenheid om Marc Herremans te interviewen.

Door: Claudi Olieslagers

Marc (1973) is een Belgisch triatleet die deelnam aan verschillende Ironman wedstrijden (ook wel klassieke of hele triatlon genoemd). Sinds een val met de fiets op het eiland Lanzarote in 2002 is hij grotendeels verlamd. Ondanks zijn beperkingen nam hij daarna alsnog een aantal jaren deel aan deze sport, maar dan in een rolstoel. Marc vertelt zijn verhaal aan de hand van een stok grote speelkaarten, “Vroeg of laat pak je de zwarte kaart in je leven. Ik was 26 jaar oud toen ik die pakte.”

Marcs dromen zijn dankzij een aantal kernwoorden alsnog uitgekomen. “Je moet geloven in de toekomst, een goede kaart krijgen is een geschenk. Het is al een geschenk dat wij in Nederland of België wonen, waardoor we kansen hebben die mensen elders op de wereld nooit zullen krijgen.”

Geen stilzitter

Marc ging als kind niet graag naar school. Stilzitten was niet zijn ding. Hij zat op voetbal en al deed hij dat verdienstelijk, eigenlijk wilde Marc bokser worden. Zijn ouders zagen dat echter niet zitten, maar als Marc 18 werd mocht hij daar zelf over beslissen. Zijn ouders waren fantastische mensen die hem de kans gaven om vol te gaan voor zijn droom om de beste sportman te worden. Van zijn 16e tot 18e jaar stond zijn leven in het teken van school, eten, slapen en trainen met het oog op zijn toekomst. Op zijn 18e mocht hij eindelijk van school. Sporten en het avontuur stonden voor de deur en hij ging in dienst.

Marc begon eind jaren 90 met deelname aan triatlons. Met zijn vierde plaats in de Ironman Australia bemachtigde hij een plekje bij de prestigieuze Ironman Hawai. Na tweemaal een achtste plaats op het WK triatlon behaalde hij een zesde plaats in de Ironman van Hawaii (beste nieuwkomer) op 6 oktober 2001.

Noodlot

Door een fietsval tijdens een training op het eiland Lanzarote in 2002 raakte Herremans grotendeels verlamd en kwam in een rolstoel terecht. De zwartste kaart in zijn leven “Game over, thank you for playing”. Zijn droom om de beste triatleet te worden was voorbij. Hij moest de rest van zijn leven doen waar hij een hekel aan had: “stilzitten”. In het ziekenhuis kwam zijn petekind Juul van 5 jaar langs. Juul sprong op zijn bed en zei: ”Nonkel Marc, ik ben zo blij dat u er nog bent.” Marc besefte dat hij nog steeds in het spel zat. Het liedje van zijn vriend Koen Wouters “Vanbinnen” werd realiteit. Zijn rug mocht dan wel gebroken zijn, maar niet zijn toekomst. Tijdens zijn revalidatie besloot hij, dat als hij ooit de kracht had iets terug te doen, hij dat zou doen. In het ziekenhuis op de ‘intensieve’ begon de terugkeer. “Twee kinderen daar waren verlamd vanaf hun nek en ik was “maar” verlamd vanaf mijn borst.” Hij wilde terugvechten. Stap voor stap terug naar zijn dromen.

Hoogtepunten

Er kwam een speciaal op maat gemaakte fiets om mee te ‘lopen’ en te fietsen en door met enkel zijn armen te zwemmen kon hij meedoen met diverse triatlons. In 2003 reed Herremans de Ironman in Hawaï van start tot finish uit. In 2007 was hij de eerste rolstoelatleet die deelnam aan de loodzware Crocodile Trophy in Australië. Op 22 oktober 2006 behaalde hij in zijn categorie hand-cycle de overwinning tijdens de Ironman Hawaï, een hoogtepunt in zijn sportloopbaan. In 2007 finishte hij bij de Crocodile Trophy maar door de totale uitputting moest hij hiervan maanden herstellen. Hierna besloot Marc Herremans te stoppen met topsport.

Verlamd, zonder baan en met een lege bankrekening kwam hij thuis. Met nog één droom; papa worden. Inmiddels was hij ervan overtuigd dat meer dan 50% tussen de oren zit. En waar een wil is, is een weg. Met de geboorte van zijn dochter Anne-Lou 10 jaar geleden startte er een nieuw kaartspel. Marc mag het leven van zijn dochter begeleiden. De dag dat zijn dochter ging lopen, was de gelukkigste dag van zijn leven. Met de komst van dochter Sue en zoon Joe werd zijn droom, om papa van drie kinderen te worden, compleet.

To walk Again

Marc geeft aan dat hij het geluk had bekend te zijn, want dat maakt het makkelijker om dingen op touw te zetten. “Naarmate je ouder wordt, ontdek je dat je twee handen hebt. Eén om jezelf te helpen, één om een ander te helpen”. Marc begon de stichting ‘To Walk Again’. Hij geeft hiervoor lezingen over de hele wereld en ondersteunt daarmee revalidatie in het ziekenhuis van Herentals. Tijdens Covid besefte Marc dat patiënten altijd in het ziekenhuis zitten. Hij realiseerde daarom een plaats waar mensen buiten kunnen revalideren. Zo ontstond in Wuustwezel een revalidatieweide; de Athletes for Hope Rehab Weide. Het is een plek waar alle kinderen met een verlamming en/of een beperking hetzij fysiek, hetzij mentaal kunnen revalideren. Marc wil met zijn bekendheid iets doen wat er toe doet en zo laten zien dat er nog héél veel mogelijk is.

Marc heeft zijn verhaal inmiddels al in meer dan 44 landen verteld. Maar afgelopen vrijdag had hij een primeur om een lezing te geven voor iemand die met pensioen gaat. Met pensioen gaan is een voorrecht, geeft Marc aan. Want vanmorgen heb ik nog telefonisch afscheid genomen van iemand die het gevecht tegen ALS gaat verliezen. Wat in Marc zijn verhaal centraal staat is dat je niets alleen kunt, het leven draait niet om het winnen van medailles. Het gaat om de persoon die je bent en de mensen die je om je heen hebt. “Geef nooit op, in een seconde kan leven al anders zijn”.

- KADER +QR -

Steun ook de Rehab Weide

Wilt u de Rehab Weide financieel ondersteunen?

Rehab Weide IBAN BE 057360 7415 7675 , BIC KREDBEBB

Ondernemingsnummer VZW 0753 404 740

Ga voor meer informatie naar www.afhrevalidatieweide.be of scan de afgebeelde qr-code.