Op 7 juli bestaat 'Ons Koor' twaalf en een half jaar. Wat begon als een een clubje met zeven leden en zes vrijwilligers is uitgegroeid tot een gewilde en veel gevraagde zanggroep van negenendertig mannen en vrouwen. Het koor voor mensen met een beperking, onder begeleiding van vrijwilligers, staat op 28 juni stil bij dit mooie, koperen jubileum met een feestmiddag in de Rode Loper in Kaatsheuvel.
Door Nicole Verhoeven-Speek
“Na twaalf en een half jaar is het nog steeds leuk om te doen”, begint Dimphie Stans, voorzitter van 'Ons Koor'. “We zouden een boek kunnen schrijven”, valt haar zus Toos Schalken, dirigente van de zanggroep, haar bij. “Vorig jaar bijvoorbeeld, traden we op in Tilburg. Bleek dat tegenover het huis van Roy Donders te zijn. Wij hadden geen idee. Eén van onze leden wel, een eenennegentigjarige vrouw.” En lacht: “Zij had dus gewoon bij hem aangebeld, stonden ze ineens allemaal op de foto met Roy Donders.” Dimphie heeft nog een anekdote paraat: “Een liedje wat wij jaarlijks zingen is ‘Kerst in de Jordaan’. Eén van onze leden haalde bij een bepaalde zin altijd heel hard uit. Toen hij kwam te overlijden, zongen we op zijn uitvaart dat nummer. Bij die ene zin haalde iemand ineens ook heel hard uit, sloeg op de kist en zei: ‘Die is voor jou’. Mooi toch?”
De naam
“Mijn schoonzus is eigenlijk de reden dat we Ons Koor opgericht hebben”, vervolgt Dimphie. “Ze zong in een koor, net als wij, maar op een bepaald moment stopte ze. Ook het koor waarin wij zongen, hield op te bestaan. Na een poos gaf mijn schoonzus aan dat ze weer wilde gaan zingen en zij kende mensen, die ook wel wilden aansluiten bij een nieuw koor. Er zat zelfs een accordeonist tussen. Omdat ik op dat moment nog werkte, had ik daar nog geen tijd voor, maar iedere keer als ik haar zag, dan vroeg ze: ‘hoe is ’t met ‘ons koor’?’. Eenmaal met pensioen ben ik aan de gang gegaan; een koor voor mensen met een lichamelijke, geestelijke of verstandelijke beperking werd het en we konden bij de Werft eerst een half jaar gratis proberen of het iets was.” Nou, dat was het, zo bleek. “Het koor werd officieel gemaakt, maar we moesten natuurlijk wel een naam hebben. Het toen nog kleine clubje van zeven leden en zes vrijwilligers was het eens: ‘We hébben toch al een naam?’.” De repetities verplaatsen van De Werft naar De Rode Loper en Ons Koor was een feit.
Enthousiasme
Het kleine clubje van toen is het al lang niet meer.”Inmiddels bestaat Ons Koor uit een zanggroep van negenendertig contributie betalende leden, inclusief de vrijwilligers”, gaat dirigente Toos verder. Bij aanvang werd Ons Koor begeleid door live-muziek, zoals een gitarist, een violist en een accordeonist. Door ziekte vielen deze muzikanten weg en sindsdien wordt het koor ondersteund door muziekbanden. “Dat is eigenlijk veel moeilijker”, weet Toos. “Muzikanten passen zich aan de zangers aan, muziekbanden lopen gewoon door.” Ons Koor verzorgt door het jaar heen regelmatig optredens (in verzorgingshuizen gratis), maar wil het nu iets rustiger aan gaan doen. Toos: “Vorig jaar was het echt te veel, dit jaar pogen we maximaal één keer per maand op te treden.” Daar waar Ons Koor zingt, gaat het dak eraf. Dymphie: “We traden eens op in Veldhoven voor achthonderd man; heel de zaal op z’n kop! De gezelligheid straalt er ook van af. Dat enthousiasme steekt het publiek aan. Onze openbare repetities worden dan ook altijd goed bezocht. Op 30 juli staat er weer een op de planning. Iedereen is dan welkom.” En besluit: “Maar eerst de feestmiddag op 28 juni voor de leden en hun introducés. Wat het voor middag wordt? Dát is nog een verrassing!”