Na een lange loopbaan als postbode leek Louis Hoefnagels uit Ravels-Eel van zijn welverdiend pensioen te kunnen genieten, maar stilzitten was duidelijk niet aan de orde. Dagelijks is hij nog in de weer op de boerderij en in de natuur. Twintig jaar geleden vond hij in schrijven een nieuwe passie en dat doet hij de dag van vandaag nog steeds even gedreven. Recent kwam zijn nieuwste roman Suyu Gosta op de markt en zelfs aan het vervolg hierop wordt al hard gewerkt.

Louis is een echte verteller en weet over heel wat dingen mee te praten. "Ik ben geboren in Ravels-Eel en ik woon nog steeds in het ouderlijk huis, de boerderij van mijn ouders. Hier heb ik als kind al heel veel geholpen, werkelijk alle elementen van de boerenstiel heb ik mee beleefd en op de authentieke wijze. Een tractor hebben we nooit gehad, het was het boerenleven in zijn volle glorie. De intentie was aanvankelijk dat ik boer zou worden, maar uiteindelijk ben ik postbode geworden. Na twaalf jaar in Antwerpen te werken volgde een kortere periode in Arendonk om de laatste twintig jaar als facteur in Weelde-Statie terecht te komen. Dat is nog altijd een tweede thuis voor me, ik ken er heel wat mensen en spring er soms wel eens binnen. Postbode is een sociale job en die is me op het lijf geschreven, ik praat graag met de mensen. Tot mijn laatste werkdag heb ik mijn ronde met de fiets gedaan. Maar ik genoot van mijn job en van de contacten met de mensen."

Boerenleven

"Ik had dus best al heel wat meegemaakt doorheen de jaren, dus begon ik in 2006 aan mijn eerste boek, eentje over mezelf dus. Zowat alles wat ik sinds mijn derde levensjaar had beleefd zat nog in mijn geheugen, van spelen op de boerderij tot later er mijn ouders helpen en alles wat daarna volgde. Het was mijn eerste boek en zeker ook het moeilijkste. Ik probeerde immers een correcte weergave te geven aan de jeugd van hoe het vroeger was en langs de andere kant wisten de mensen rond mijn leeftijd hoe de vork in de steel zat. Ik woon hier in een gehucht en iedereen kent elkaar, het moest dus wel helemaal correct zijn, vandaar dat het ook twee jaar duurde vooraleer het klaar was. Vanaf dan ging ik me toeleggen op verzonnen verhalen. Het begon met een oorlogsverhaal, dan nog een liefdesroman in drie delen, een drama in Brakel. Vaak speelde het verhaal zich af in het boerenleven van vroeger", vertelt de schrijver.

Indianen

Voor zijn jongste boek sloeg Louis Hoefnagels een heel andere weg in, een verrassende ook. "Ik ben altijd geboeid geweest door indianen, op foto's zien ze er altijd teneergeslagen uit. Dat hield me zodanig bezig dat ik er al een gedicht over had geschreven en uiteindelijk dus ook een boek van een kleine driehonderd pagina's. Het is fictie, maar het zou zo uit het echte leven van de indianen kunnen komen. Er is ook al een vervolg in de maak. Meer nog, het is bijna klaar. Ik schrijf best wel redelijk snel en doe alles nog met pen en papier. Mijn schoonbroer tikt het dan uit en mijn zoon leest het na, al probeer ik het de laatste tijd wel zelf in te typen. Ik heb ook kinderboekjes geschreven, waarvoor de kleinkinderen dan tekeningen mochten maken om te illustreren. Ik hoor van mensen dat mijn boeken hen wel raken en dat ze het vaak zo snel mogelijk willen uitlezen omdat het zo boeiend is. Zelf werd ik ook wel eens emotioneel bij het lezen van mijn eigen boek, dat is dus een stimulans om ermee door te gaan." Na Suyu Gosta is het dus uitkijken naar het vervolg, maar hierin gooit Louis Hoefnagels het over een net iets andere boeg.