Toen in de eerste klas van de middelbare school zijn leraar Nederlands na een leesbeurt vroeg “Zing jij?”, kon Hans niet bevroeden dat klassieke muziek zo’n belangrijke plaats in zijn leven zou gaan innemen en zijn grootste passie zou worden.

Door Harry Hens

Hans is op 16-jarige leeftijd klaar met de middelbare school, maar (wettelijk) nog te jong om in het ziekenhuis aan de slag te gaan als radiologisch laborant. Hij gaat werken bij Philips in Eindhoven en doorloopt binnen het concern en in de avonduren een opleiding informatica. Drie jaar gewerkt bij de divisie kantoorcomputers en acht jaar technische automatisering bij Medical Systems. In 1984 maakt hij een ommezwaai naar de opleidingsdivisie van Digital Equipment Corporation in Nieuwegein. Hij verzorgt IT-trainingen op het gebied van software-ontwikkeling en databases. Liefst 27 jaar werkt Hans er met ziel en zaligheid. Daarna keert hij nog enkele jaren terug in de praktijk en dan is het tijd voor bezinning en verandering. Hij gaat als vrijwilliger aan de slag bij Vluchtelingenwerk Drunen. Hij geeft taallessen aan statushouders en verricht taalcoaching bij mensen thuis. Heel dankbaar werk, waar Hans veel voldoening in vindt. Na drie jaar kiest hij voor een totaal andere richting: de taxibranche. Dagbestedingsvervoer, schoolroutes, patiëntenvervoer, regiotaxi. Veel sociale contacten en vrijheid geven hem plezier in het werk. Maar genoeg over werk; hij deed het tot aan zijn pensionering, nu enkele maanden geleden. Sindsdien heeft hij alle tijd om te gaan genieten met Marie-José, de kinderen en de kleinkinderen Noa, Benjamin, Max en Tim.

Onschuldige tekst

Hans is 12 jaar als hij een hint krijgt. In de eerste klas van de middelbare school raadde zijn docent Nederlands hem aan: “Hans, jij moet gaan zingen”. Hij is kennelijk gecharmeerd van zijn intonatie of andere kwaliteiten in zijn stem. In eerste instantie geeft hij geen gehoor aan het advies, maar later begint hij de aanwijzing toch serieus te nemen. Dat resulteert in 1975 in het lidmaatschap van het koor La Jeunesse in Kaatsheuvel. Elke maand zingen ze in de St. Jozefkerk. Tijdens een jubileumdienst van de parochie, Hans is dan 22 jaar, zingt hij met het gemengd parochiekoor een Latijnse, vierstemmige mis en misschien wordt daar het zaadje van klassieke muziek geplant. Het gospelkoor wordt na verloop van jaren een popkoor. Na bijna vijfentwintig jaar kiest Hans voor een ander genre, wordt lid van vocaal ensemble Aquarel in Tilburg en studeert en passant samen met Arianne Simons, de toenmalige dirigente van La Jeunesse, de Messiah van Händel in, voor een meezingconcert in Tivoli Vredenburg in Utrecht. Het is dan kerstavond 2000 en de wereld is bij buitenkomst sneeuwwit. De organisator van dit evenement, Jan Speelpenning, is sindsdien zijn beste muziekvriend (en voorbeeld in de zoektocht naar mooie muziek, ideeën en zo meer). Dat resulteerde ook in deelname aan diverse jaargangen ’Zomerzingen’ in Frankrijk, die zijn vriend organiseerde. Heerlijk jezelf een weekje onderdompelen in muzieknootjes, lekker eten en een mooi glas.

Kwartetten, mag ik van jou...

Jeannie Wijnen, dirigente van Aquarel, vraagt Hans voor een koorproject met muziek van Herman Hollanders en zo komt hij in aanraking met de polyfonie uit de renaissance. Hans is inmiddels zo gepassioneerd geraakt van zijn nieuwe oude muziek, dat hij na afloop van een repetitie hardop verzucht: “Nu moet ik weer een héle week wachten”. Begin 2005 richt hij samen met Berrie Kolmans een kwartet op en bijna twee jaar lang wordt er wekelijks gerepeteerd in de woonkamer. De vierstemmige mis van William Byrd wordt onder handen genomen, onder andere tijdens een workshop van Festival Oude Muziek, onder leiding van Harry Christophers van The Sixteen; een autoriteit op dat gebied. Berrie componeert in die periode zelf ook een latijnse mis: ’Missa Pro Matre Nostra’ (letterlijk: ’Mis voor ons Moeder’). Zo nu en dan klinkt er dus bij iemand thuis een heuse wereldpremière en de mis is in Elshout met een projectkoor ook opgenomen op cd. Zo spontaan als het is ontstaan, gaat het kwartet na twee jaar ook ter ziele. Maar de kunstvorm ’kwartetzingen’ laat Hans niet meer los. Er staat geen maatje naast je die dezelfde noten zingt, dus je moet het helemaal zelf doen. De ander wat gunnen en soms zelf wat nemen. Zo ontstaat in een mooie akoestische ruimte, los van de muziek op papier, een wonderlijke intimiteit. Hans laat zijn vader eens horen waar hij mee bezig is en krijgt als antwoord: “Och, wat zal ik zeggen. Het is hemelse muziek”. “Precies pa, hemelse muziek!”

Cantus Cets

Het is september 2009 wanneer Hans in contact komt met Dory Balvers en Dolly de Kort, ook uit de Kets. In de kerstvakantie sluit tipgever Gerrit Weijs zich aan en is ’Cantus Cets’ een feit. De repetities in de kapel van De Vossenberg worden opgenomen en gebruikt voor evaluaties; een leerzame periode. Sindsdien heeft Cantus Cets vele concerten verzorgd in de eigen kapel, in de kerk van Elshout en op uitnodiging. Er is samengewerkt met diverse instrumentale ensembles. Een mooie compilatie van ’11 jaar te gekke zang’ is te vinden op YouTube. Naast Hans en Dory completeren Margret Broos en Cees Rijnders het kwartet. Dit jaar wordt het 15-jarig jubileum zonder twijfel passend gevierd.

Thomaskirche, Leipzig

Naast het kwartet is Hans lid van kamerkoor Tourdion uit Waalwijk en zingt hij bij Bachcantates Tilburg. Hij is vaak projectzanger bij Markant in Den Bosch voor herdenkingsconcerten op 4 mei en bij de Matthäus Passion in Heusden. In het voorjaar van 2023 mag hij deelnemen aan een uitvoering van dit grootse werk in de kerk van Bach zelf, de Thomaskirche in Leipzig. Of zoals dirigent Bernhard Touwen het verwoordt: een “once in a lifetime”.

Warme stem

Zijn interesse in muziek brengt Hans nu ook over op de kleinkinderen. Hij refereert vaak aan de tegeltjeswijsheid ’Als ik had geweten dat kleinkinderen zo leuk waren dan had ik die eerst genomen!’. Samen muziek maken, zingen en schilderen met noten. En Hans vertelt hoe hij zelf muziek ervaart en hoe hij zijn stem warm houdt. Met altijd een stemvork op zak; letterlijk als roerijzer, leuk voor de natuurkunde en ter controle of de ’A’ nog zit...