Het Ravelse café Barlini liep afgelopen maandag aardig vol voor de eerste wedstrijd van de Rode Duivels, maar ook voor het bezoek van Mike Verstraeten, de ex-international die naar aanleiding van zijn recent verschenen biografie een babbeltje kwam doen. De talrijk opgekomen fans genoten van de babbel van de intussen 58-jarige cultvoetballer, misschien meer dan van de eerste helft van onze Duivels.

Mike Verstraeten was niet alleen naar Ravels afgezakt, hij had ook zijn vrienden Piet den Boer meegebracht en stadionomroeper Christophe Stienlet, die in het verleden naam maakte als Bartje in het populaire kinderprogramma Schuif Af. Maar het draaide dus vooral rond het leven van Iron Mike, de bijnaam die de harde verdediger kreeg en wat meteen ook de titel van zijn boek is. “Die bijnaam kreeg is destijds van Carl Huybrechts in de te korte periode dat ik bij de Rode Duivels speelde. Hier kon ik me wel in vinden. Voordien was het vaak SuperMike, maar dan vond ik Iron Mike me meer op het lijf geschreven. Op het veld was ik immers zuiver maar hard, en vooral ook eerlijk. Ik denk ook wel dat ik een persoonlijkheid had en was, met de nodige body en zelfvertrouwen. Dat laatste is wel gegroeid in de loop der jaren, want toen ik in mijn jeugd de overstap maakte van Haacht naar KV Mechelen was ik eigenlijk een verlegen jongetje, een moederskindje zeg maar. Mijn gestalte had ik wel mee, de rest is later allemaal gegroeid. Als 17-jarige kwam ik bij de A-kern van KV Mechelen terecht en dat was een harde maar goede leerschool die me gevormd heeft.”

KV Mechelen

Bij KV Mechelen speelde toen ook Piet den Boer, de Nederlander die de club met zijn winnende doelpunt tegen Ajax met KV de Europabeker wist te winnen. “Van dat verlegen jongetje merkte ik op de trainingen nochtans weinig”, lacht de sympathieke Nederlander. “Op training hebben we veel wedstrijdjes tegen elkaar moeten uitvechten. Hij kwam pas piepen bij de club, maar liet zich wel gelden in de duels. Het ging er vaak hard aan toe. Hij heeft er destijds veel geleerd, maar dat geldt eigenlijk ook voor mezelf. Naast het veld was hij een heel andere jongen, wel eentje met een persoonlijkheid die nadien een goede vriend is geworden.”

Ook Verstraeten zelf blikt met veel voldoening terug op zijn korte verblijf bij Mechelen. “Daar werd ik omringd door zoveel toppers en vanaf de bank mocht ik alles van dichtbij meemaken. Ik kreeg er ook wel kansen en werd dus wel goed omringd. Ik had de eer om te mogen spelen en werken met Lei Clijsters, Michel Preudhomme, met Graeme Rutjes misschien wel de verstandigste voetballer van die generatie, maar ook met Erwin Koeman, Piet den Boer en noem maar op. Dat waren stuk voor stuk toppers.”

Hardnekkige voorzitter

Na KV Mechelen volgde een kort verblijf bij Beerschot, gevolgd door een aantal jaren Germinal Ekeren. “Daar heb ik mooie tijden beleefd, het was een kleinere club die in volle opmars was en zich meermaals kon plaatsen voor Europees voetbal. Daar kwam ik echt wel tot mijn recht, maar er was een voorzitter die me niet wou laten gaan. En zo heb ik een carrière in het buitenland mislopen. Want er was regelmatig interesse van clubs uit Engeland en Schotland en in die competities had ik me ongetwijfeld thuis gevoeld, maar ik mocht niet weg. Ik droomde van Celtic of de Rangers of van een Engelse club en één keer leek het te lukken. Ik had een overeenkomst met Southampton, maar toen raakte ik zwaar geblesseerd en viel ook dat avontuur in het water. Jammer, maar ik heb ook bij Anderlecht nog een mooie periode gekend en ook bij de Rode Duivels heb ik me kunnen tonen.”

Rode Duivels

Het verhaal bij de nationale ploeg is er wel een om in te lijsten, vooral de eerste selectie blijft in de herinnering leven. “Mijn naam kwam dikwijls ter sprake voor de selectie bekend werd gemaakt, maar ik was er nooit bij. Dus had ik het ook niet verwacht toen Georges Leekens zijn selectie voor het WK bekendmaakte en ik samen met de spelers van Germinal een verjaardag ging vieren. We stonden aan de toog in café Notenboom vlakbij het stadion en plots vroeg de cafébaas om even stil te staan. Hij hoorde op het nieuws op tv dat ik was geselecteerd, maar dat men me niet kon bereiken. Er was immers nog lang geen sprake van de gsm. Ik heb dan vanuit het café naar mijn vrouw gebeld en zij bevestigde dat de bondscoach me wilde spreken. Ik heb dan nog een pintje gedronken en dan toch maar met hem gebeld, met een prachtige ervaring op het WK tot gevolg. Samen met Lorenzo Staelens kregen we Kluivert klein in de match tegen Nederland. Mooie herinneringen dus, al blijf ik het jammer vinden dat ik pas laat werd opgeroepen.”

Iron Mike

Het levensverhaal van MIke Verstraeten is dus nu in boekvorm uit, de opbrengst gaat naar het Leuvense Kinderkankerfonds. “Meteen toen mijn actieve voetballoopbaan was afgelopen kreeg ik al vragen van journalisten of ik wilde meewerken om een boek uit te brengen. Maar dat leek me toen te commercieel en ik had er niet meteen een goed gevoel bij. Nu meer dan twintig jaar later kwam het ter sprake in de populaire podcast MidMid en toen is de bal aan het rollen gegaan. Zo kwam ik in contact met Dries Stuyven die het verhaal heeft neergeschreven. Uit de ongeveer achthonderd pagina’s hebben we nog veel moeten schrappen. Het boek gaat voor het grootste stuk over voetbal, maar ook mijn privéleven komt aan bod en het leven na mijn carrière. Want plots werd ik door mijn optreden in onder meer het Swingpaleis nog populairder. Ik moet zowat de eerste geweest zijn die niet kan zingen en niet kan dansen en dit toch voor televisie mocht doen. Best een leuke periode waar ik ook met veel plezier naar terugkijk.”

Het boek Iron Mike is online verkrijgbaar (www.midvoor.be) en de opbrengst gaat dus naar het Kinderkankerfonds. “Al sinds 1993 ben ik peter van deze organisatie en ik blijf er echt mee begaan. De eerste reacties op het boek zijn leuk, het is een rollercoaster aan emoties en leest enorm vlot. Zeker een aanrader dus”, lacht Mike Verstraeten.