Donderdag 10 oktober even na 16.00 uur stopt er een taxi, een oranje DAF 46, voor het Huis van de Buurt De Rode Loper Kaatsheuvel. Meneer Arie de Bok (gespeeld door Mart van Wanrooij van team Leliestraat) is de chauffeur en helpt wijkcoördinator Jacqueline de Bekker met uitstappen en samen lopen ze over de rode loper en onder luid applaus van de genodigden naar binnen. Ruud en Sonja met hun orgeltje begroeten hen bij de ingang. Het lijken tijden van weleer, toen het team Leliestraat jaarlijks voor de bezoekers van De Rode Loper een groot feest organiseerde op de vrijdag voor carnaval.

Eenmaal binnen wachten er veel mensen om Jacqueline een hand te geven of afscheidswoorden uit te spreken. Zij gaat met pensioen.

Inwoners, vrijwilligers, collega’s, oud-collega’s, mensen uit de politiek en het gemeentebestuur en uit alle kernen van de gemeente Loon op Zand kwamen samen om het werkzame leven van 44 jaar, waarvan 19 jaar in de gemeente Loon op Zand, met Jacqueline af te sluiten.

Michael de Nijs, manager van Prisma, de organisatie waar Jacqueline begon te werken en waar zij op de loonlijst is gebleven, ging in zijn toespraak in op de rol die Jacqueline had als het zogeheten olievrouwtje. Dat is iemand die handig is in het onderhandelen, regelen en het behouden van harmonie in lastige situaties. Het idee is dat olie wrijving vermindert. Het olievrouwtje vermindert de wrijving in menselijke interacties. Jacqueline gaf invulling aan het samenwerken in de wijk, het wijkpunt Pannenhoef en De Rode Loper. Duellerend tussen de gemeente Loon op Zand, Casade en het volledige sociaal domein met daarbij de kwetsbare inwoners van Loon op Zand voorop. Michael gunt elke gemeente in Nederland, elke woningcorporatie en elk sociaal wijkteam zo’n olievrouwtje of -mannetje.

Vervolgens toonde collega wijkcoördinator René Pagie een film met mooie woorden en afscheidsgroeten van inwoners en collega’s.

Wim Veldkamp, voorheen consulent bij Casade, stond samen met Jacqueline aan de wieg van de ontwikkelingen in de buurt Pannenhoef in Kaatsheuvel West. Hij ging in op die periode en benoemde de rol van Jacqueline als spin in het web tussen vele organisaties. Samen werkten zij altijd aan het doel dat gericht is op het welzijn van inwoners.

Teamleider Iris Hovens van de gemeente vertelde dat Jacqueline, druk als ze was, soms maar moeilijk tijd kon maken voor een rustig gesprek met de leidinggevenden. Zij benadrukte de rol van wijkcoördinator, die zorgt voor de verbinding tussen inwoner en overheid.

Bezoekers en het team van De Rode Loper zongen Jacqueline toe met een zelfgemaakte tekst op de melodie ‘Als het Avond Is’ van Suzan en Freek.

Tot slot kwam Jacqueline zelf aan het woord. Zij nam de genodigden mee in de tijd, in de geschiedenis van het sociaal werk en daarmee ook in haar eigen werkgeschiedenis. De onderlinge verhouding tussen de sociaal werker, burger en overheid is voortdurend in beweging en nieuwe ontdekkingen zijn niet altijd zo nieuw als we geneigd zijn te denken.

Er komen in het sociaal domein weer veel veranderingen aan. Door onder andere de vergrijzing nemen de zorgvragen toe, terwijl er te weinig mensen zijn om het werk uit te voeren. Het moet met minder geld en meer door of samen met inwoners. Jacqueline staat achter deze ontwikkelingen, omdat ze weet dat altijd alles in beweging blijft. Haar raad is en blijft: doe het voor en samen met de inwoner. Daar gaat het om. Dat zal altijd blijven.

Jacqueline zei na afloop dat ze een overweldigend en hartverwarmend afscheid heeft gehad.

Zoveel mensen met mooie woorden, bloemen en cadeaus. De cadeautip was geld voor een keukenmachine voor De Rode Loper. 1300 euro is er geschonken. Daar is het team van De Rode Loper heel blij mee.

Door de drukte heeft niet iedereen persoonlijk afscheid kunnen nemen. Jacqueline gaat haar collega’s niet voor de voeten lopen, maar zal nog geregeld op een bakske komen. Dus wie weet ontmoet u haar nog ergens. Zij bedankt op deze manier alle mensen die in de afgelopen 19 jaar met haar samenwerkten, iets betekenden of op haar afscheid waren. Want zo zegt zij: ‘zonder jullie zou het niets geworden zijn’.